Is het wenselijk om reflecties te evalueren? Zo ja, op welke manier en/of met welke beoordelingscriteria? (voorlopige werktitel)

Ons onderwijs legt meer en meer nadruk op zijnskwaliteiten, zoals echtheid, leergierigheid, geestelijk gezond zijn, een unieke ik zijn, ... De nieuwe eindtermen, het nieuwe katholieke leerplan ZILL, de artistieke competenties van het DKO getuigen hiervan. 
Ook de evolutie in het hoger onderwijs waar deze VELOV-conferentie de getuige van gaat in de richting van meer oog voor zijnskwaliteit. De student moet écht leren, authentiek leren en daarom is het ook belangrijk dat hij zelf meer verantwoordelijkheid krijgt in zijn leerproces. 
Reflectie is in deze 'vernieuwde visie' op leren van cruciaal belang. Ervaringen worden pas leermomenten indien er een zinvolle (lees: eerlijke en diepgaande) reflectie op volgt. 
 
Moet deze reflectie zelf onderworpen worden aan een evaluatie? 
Kunnen wij als docenten de waarde van een reflectie inschatten? 
Kunnen we beoordelen of een student met reflectie als middel nu écht geleerd heeft? 
 
In ons onderzoek zoeken wij antwoorden op bovenstaande en soortgelijke vragen. In de literatuur vinden wij geen sluitend antwoord als het gaat over summatieve evaluatie. We bevragen collega's en studenten en analyseren huidige reflectie-opdrachten en de manier waarop deze (al dan niet) beoordeeld worden. We bevragen ook het werkveld.
 
Het onderzoek werd pas 2 maanden geleden opgestart en zit nog in een oriënteringsfase.